Швістаковы журнал

То Нагавіца, цяпер гэты... Мілан Кундэра ў 1950 годзе "здаў" знаёмца паліцыі.   І той 14 гадоў капаў уран.

Ды не, я не без граха, але ж брыдка неяк.

Сёньня раніцай піла я сваю першую гарбату перад тэлевізарам... Пачатак інтрыгоўны, праўда?

А здарылася ўсяго вось што:

У суботняй музычнай праграме "Esо" (здаецца) госьцем была зорка чэскага музычнага пэрону Пэтр Коларж. Дык ён там сказаў (я не зразумела, у якой сувязі наогул), што 21 год таму ён быў у Беларусі і выступаў у Гомелі. А Гомель тады, сябры мае, каб вы ведалі, быў беларускай сталіцай.

Вядоўца ўсё ж дазволіў сабе дадаць, што сёньня гэта ўжо ня так. Дзякуй хоць за гэта. Праўда, дзе цяпер сталіца , ён не ўдакладніў. Відаць, баяўся памыліцца...  Гэта не зьдзіўляе. Зьдзіўляе тое, што сп. Коларж быў у Гомелі некалькі дзён і за гэты час не пасьпеў заўважыць, што сталіца краіны ў іншым месцы...

Бывае ж...

А яшчэ я так і не змагла зразумець, ці ўяўляюць яны абодва, што гэта такое - Беларусь. Бо размова неяк нечакана пераскочыла спачатку на расейскую мову, у якой няма слаўнай літары ř (і што, безумоўна, вельмі сьмешна - ня мець такой неабходнай літары), а потым і на расейцаў. Я разумею, што Расея - гэта ў чэхаў СССР. Але ўсё ж цікава, яны праўда думаюць, што ён яшчэ існуе?

Тут, падчас камунікацыі са сваёй праскай адракурсніцай-чэшкай, я зразумела, які неацэнны багаж досьведу ў мяне за плячыма.

Я ведаю, што такое прыстасоўвацца. Я ўмею гэта рабіць. Я ведаю, што чалавеку, які прыязджае ў краіну, дзе ў трамваі ніхто не "ўтрамбуецца", калі табе трэба ўвайсьці, і нікому гэта не здаецца дзіўным, нічога не выпадае, акрамя як таксама непарушна стаяць, захоўваючы дыстанцыю і пазьбягаючы якога-кольвек фізычнага кантакту з суседам. Я ведаю, што чалавек прымушаны выконваць рытуалы гэтай краіны, каб ня быць выплюнутым ейным грамадзтвам.  Я ведаю, што  трэба пакінуць абцасы ў Менску, каб у Празе людзі ня думалі, што я прастытутка.

У мяне ёсьць незайздросны досьвед адчуваньня сораму за сваіх у Чэхіі і сораму за чэхаў дома (і мне сорамна за гэты сорам). Я ведаю, як цяжка растлумачыць беларусу, што шморгаць носам у Чэхіі - дзікунства, а чэху - што на Беларусі дзікунства гучна яго прачышчаць.

Я  магу прыехаць у краіну і прыстасавацца. І не адчуваю, што гэтым я прыніжаю ці абмяжоўваю сябе.  Гэтым я рэспэктую іхнія правілы паводзінаў.

Тут я магу дазволіць сабе пераходзіць дарогу дзе і калі заўгодна, усчынаць гутарку з людзьмі ў транспарце і з прыбіральшчыцай у інтэрнаце, абганяць людзей у чарзе ў сталоўку, бо мае сябры стаяць перад імі, крыху шморгаць носам, штурхацца ў трамваі, спазьняцца на заняткі... 

Тут мяне не бянтэжыць тое, што са мной усчынаюць гутарку людзі ў транспарце і прыбіральшчыцы ў інтэрнаце,  не злуе тое, што мяне абганяюць 20 маладзёнаў у чарзе ў сталоўку, таму што тры іхнія сябры стаяць перада мной. Не злуе, што машыны едуць на чырвонае, што мяне штурхаюць у трамваі, што выкладчыкі спазьняюцца на заняткі...

Толькі мая шчасьлівая праская аднагрупніца ніколі ня зьведала, што значыць прыехаць у чужую краіну і мусіць прыстасоўвацца, таму яна ня хоча прымаць тутэйшыя правілы, лічыць мяне мяккацелай, сябе выхаванай, а іх дзікунамі, калі...

Вы не паверыце!
Я, здаецца, лячу 23 чэрвеня ў Загрэб, а 13 жніўня ў Скоп'е!
А ў чацвер чухаю дадоооомуууу...

А вось яшчэ адзін гадзіньнік у нашую клюбную калекцыю. Višňová na Příbramsku. "Гадзіннік адмярае і твой час/Памятай пра канец". Бессаромная сугестыя непапулярнай чэскай царквы.

Учора ў Кршываклаце. Гадзіньнік у супольную з tacia калекцыю пад назвай "Рахель была сонца" 

(Назва калекцыі можа зьмяняцца у выпадку вынясеньня адпаведнай пастановы рады фанклюбу Ганы Андранікавай)

Лужыны крыві вакол намётаў з жывымі карпамі. Абсурд. Дзеці спяваюць "Хрыстос нарадзіўся", паварочваеш галаву - а там мяснік хрась нажом! І няма ў карпа галавы. Карп памёр на вачах у натоўпу. Жудаснае адчуванне.

Былі ў Кутнай Горы.
У выходныя там так ціха і пуста, што хочацца ў наступныя выходныя паехаць зноў туды :)
Толькі маравы слуп. Можа, павымерлі ўсе...