![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Месцазнаходжаньне: Praha
Настрой:
cold
Цяпер грае: Živé Kvety - Nezatrpknúť
Дыплом зноў (як заўсёды) ня пішацца, а рукі заняць трэба, то раскажу страшную гісторыю іжжызьні.
Іду купляць квіток на аўтобус. Дружная, касы аўтавакзала. Падыходжу да будкі (там сядзіць цётка гадоў 40-50, апісваць ня буду, а то раптам хто за мяне ці за матчыну мову помсьціць намысьліць :)). Падыходжу, значыць, і кажу:
Я: Добры дзень, мне, калі ласка, на пятніцу дваццаць восьмага на раніцу да Вільні.
Цётка: Так, давайці-ка парускі.
Я: А я ня ўмею.
Цётка: А я ніпанімаю. (ніпаняць там можна было хіба што "калі ласка" ды "раніцу", і то для гэтага трэба было зусім-зусім, ні разу, ніколі ў жыцьці не хадзіць у школу)
Я: Ну дык што рабіць будзем? Перакладчыка выклікаць?
(Паўза. У паўзе чульлівы дзядзечка, што стаяў побач і чуў канвэрзацыю, вырашыў, што сытуацыю трэба ратаваць, бо мы ж самі ніяк. падышоў і кажа: "Ну, што там, давайце я..." Дапамагчы хацеў. Для поўнай абсурднасьці (такой мрожэка-гаўлаўскай) яму трэба было яшчэ аддаць чэсьць і бадзёра сказаць "Перакладчыка выклікалі?" :)) Ёсьць усё ж добрыя людзі на сьвеце)
Тут цётка вырашыла рэзка ўсё паняць і выдала мне квіток, удакладніўшы яшчэ раз, ці "двадцать восьмое" я мела на ўвазе, сказаўшы "дваццаць восьмае".
Іду купляць квіток на аўтобус. Дружная, касы аўтавакзала. Падыходжу да будкі (там сядзіць цётка гадоў 40-50, апісваць ня буду, а то раптам хто за мяне ці за матчыну мову помсьціць намысьліць :)). Падыходжу, значыць, і кажу:
Я: Добры дзень, мне, калі ласка, на пятніцу дваццаць восьмага на раніцу да Вільні.
Цётка: Так, давайці-ка парускі.
Я: А я ня ўмею.
Цётка: А я ніпанімаю. (ніпаняць там можна было хіба што "калі ласка" ды "раніцу", і то для гэтага трэба было зусім-зусім, ні разу, ніколі ў жыцьці не хадзіць у школу)
Я: Ну дык што рабіць будзем? Перакладчыка выклікаць?
(Паўза. У паўзе чульлівы дзядзечка, што стаяў побач і чуў канвэрзацыю, вырашыў, што сытуацыю трэба ратаваць, бо мы ж самі ніяк. падышоў і кажа: "Ну, што там, давайце я..." Дапамагчы хацеў. Для поўнай абсурднасьці (такой мрожэка-гаўлаўскай) яму трэба было яшчэ аддаць чэсьць і бадзёра сказаць "Перакладчыка выклікалі?" :)) Ёсьць усё ж добрыя людзі на сьвеце)
Тут цётка вырашыла рэзка ўсё паняць і выдала мне квіток, удакладніўшы яшчэ раз, ці "двадцать восьмое" я мела на ўвазе, сказаўшы "дваццаць восьмае".