Швістаковы журнал

Для таго, каб гадзін 10 ехаць па тэрыторыі Польшчы, не выходзячы зь цягніка, аказваецца трэба мець неслабыя фінансавыя сродкі, а яшчэ лепш купіць дарожныя чэкі (ці мала што, прыдадуцца ў дарозе). І заплаціць за візу, папярэдне пастаяўшы перад амбасадай братняй краіны тры дні ў чарзе (са словаў відавочцаў).

Гэта ўсё вельмі жорстка для маёй далікатнай душы. Таму я ўсё ж такі, здаецца, палячу самалётам. І нават "Белавія" палячу.

Стаю я сёньня на перакрыжаваньні Крапоткіна і Харужай пасьля чарговага сутыкненьня з эўрапейскай гасьціннасьцю (чаму каб трапіць за мяжу, трэба спачатку перажыць вось гэтае хрышчэньне агнём прыніжэньня?), сьлёзы цякуць, людзі глядзяць са спачуваньнем, і нават вады няма дзе купіць.

Паперка над двума ўмураванымі ў сайдынг акенцамі прыёму дакумэнтаў: Граждане, оформляющие .... нешта.... обслуживаются в контейнерах № 1 и 2. Я спытала ў дзядзькі, які вялікадушна пусьціў мяне ўперад і дапамог пазьбегнуць трохдзённага чаканьня ў чарзе дзеля станоўчага адказу на пытаньне, ці патрэбная мне транзытная віза. Ён ня ведаў, дзе гэтыя кантэйнэры. За тры дні так і не зразумеў.
І ніхто не даведаецца дзе яны, таму што кансультацыі па тэлефоне польскае консульства не дае, яно наогул тэлефонам не карыстаецца. І нам-недалюдзям таксама не дазваляе. А каб атрымаць кансультацыю на месцы, трэба доўга і палка прасіць дзядзечку ў чарзе пад крыкі разьюшанага натоўпу.

А ў нацыянальнай бібліятэцы разьдзяляльнікі на паліцах беларускія. Ёсьць там, напрыклад (у адзьдзеле слоўнікаў) ВЯНГЕРСКАЯ МОВА і ПЕРСІЦКАЯ МОВА. Баюся, каб гэта ня быў рэфармаваны правапіс... Ну і клясыка: Slovník slovenského jazyka стаіць за разьдзяляльнікам СЛАВЕНСКАЯ МОВА. А яшчэ ёсьць СЕРБАХАРВАЦКІЯ МОВЫ. Цікава, колькі.
А наогул там файна, у бібліятэцы, ціха і сьветла. І людзей мала. Зусім ня тое, што ў польскім консульстве.