![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Людзі! Дзеці зямлі-маткі маёй!
(каму ўжо набіла аскому маё лінгвістычнае буркатаньне - лепш не чытайце. Мне яно ўжо і самой набіла, але што ж зробіш, такая ўжо я буркатуха)
Колькі ж можна! Чытаючы небеларускамоўныя падручнікі па агульнай славістыцы, параўнальнай славістыцы, уводзінах у славістыку і пад., кожны раз напружана чакаю, калі пачнуцца ілюстрацыйныя прыклады з розных славянскіх моў. І асабліва напружана - беларускія. Дзякуй Богу, іх ня так шмат.
Але чаму?!!! Чаму заўсёды, калі беларускі прыклад ёсьць, ён як-небудзь перакручаны, скажоны ці наогул узяты зь іншай мовы?
Сёньня чытала артыкул немалавядомага славацкага лінгвіста Габаўшцяка. Нявінны такі артыкул пра агульнае ў славацкай і паўднёваславянскай лексіцы. У яго беларускіх прыкладаў 17! Для дзесяцістаронкавага тэксту нішто сабе. Але зь іх 7(!) памылковых.
Як такое можа быць? Калі чалавек займаецца лексікай, павінна ж быць у яго нейкае да яе шанаваньне. Можна ж у слоўнік зірнуць... Хіба ж цяжка спраўдзіць, што па-беларуску "крыж", а ня "крэст", "ружа", а ня "рожа" і ня "роза", "кажан", а ня "кожан", "жаба", а не "лягушка"... Як можна выкарыстоўваць для падмацаваньня сваіх цьверджаньняў прыклады, якія ня могуць нічога падмацаваць, бо ў іх артаграфічная ці якая яшчэ іншая памылка?
А яшчэ ў гэтым самым артыкуле (у салідным зборніку) пададзенае новае для мяне расейскае слова "гачи" (у тэксьце транслітэраванае як "gači") у значэньні славацкага і беларускага "chmára/хмара".
(каму ўжо набіла аскому маё лінгвістычнае буркатаньне - лепш не чытайце. Мне яно ўжо і самой набіла, але што ж зробіш, такая ўжо я буркатуха)
Колькі ж можна! Чытаючы небеларускамоўныя падручнікі па агульнай славістыцы, параўнальнай славістыцы, уводзінах у славістыку і пад., кожны раз напружана чакаю, калі пачнуцца ілюстрацыйныя прыклады з розных славянскіх моў. І асабліва напружана - беларускія. Дзякуй Богу, іх ня так шмат.
Але чаму?!!! Чаму заўсёды, калі беларускі прыклад ёсьць, ён як-небудзь перакручаны, скажоны ці наогул узяты зь іншай мовы?
Сёньня чытала артыкул немалавядомага славацкага лінгвіста Габаўшцяка. Нявінны такі артыкул пра агульнае ў славацкай і паўднёваславянскай лексіцы. У яго беларускіх прыкладаў 17! Для дзесяцістаронкавага тэксту нішто сабе. Але зь іх 7(!) памылковых.
Як такое можа быць? Калі чалавек займаецца лексікай, павінна ж быць у яго нейкае да яе шанаваньне. Можна ж у слоўнік зірнуць... Хіба ж цяжка спраўдзіць, што па-беларуску "крыж", а ня "крэст", "ружа", а ня "рожа" і ня "роза", "кажан", а ня "кожан", "жаба", а не "лягушка"... Як можна выкарыстоўваць для падмацаваньня сваіх цьверджаньняў прыклады, якія ня могуць нічога падмацаваць, бо ў іх артаграфічная ці якая яшчэ іншая памылка?
А яшчэ ў гэтым самым артыкуле (у салідным зборніку) пададзенае новае для мяне расейскае слова "гачи" (у тэксьце транслітэраванае як "gači") у значэньні славацкага і беларускага "chmára/хмара".