Швістаковы журнал

Жабак адзначыўся і ў Грэцыі. У мяне ўжо пухне галава ад уражанняў і інфармацыі, а яму нічога. Пазаўчора ён пакарыў Алімп, а ўчора сфоткаўся з грэцкім сцягам. Так што ён задаволены. Яшчэ Акропаль - і можна вяртацца з пачуццём выкананай праграмы.

Калі хто яшчэ ня чуў, збанкрутаваў наш улюбёны SkyEurope, які 13 верасьня павінен быў вярнуць нас у рэальнасьць. Так што мы застаемся ў Грэцыі назаўжды. Шкада, ужо позна прасіць эканамічнага прытулку ў Македоніі. Шкада, бо тут я нічога не разумею і нават чытаць яшчэ толкам не навучылася.
Жабак за тры тыдні цалкам натуралізаваўся і нават зьліўся зь мясцовай фаўнай. Ну і сымбалямі нацыянальнымі пранікся. Перадае вам усім прывітаньне. Фота ў студыю, Самуілава крэпасьць, Охрыд:

Дыплом зноў (як заўсёды) ня пішацца, а рукі заняць трэба, то раскажу страшную гісторыю іжжызьні.

Іду купляць квіток на аўтобус. Дружная, касы аўтавакзала. Падыходжу да будкі (там сядзіць цётка гадоў 40-50, апісваць ня буду, а то раптам хто за мяне ці за матчыну мову помсьціць намысьліць :)). Падыходжу, значыць, і кажу:

Я:            Добры дзень, мне, калі ласка, на пятніцу дваццаць восьмага на раніцу да Вільні.
Цётка:   Так, давайці-ка парускі.
Я:            А я ня ўмею.
Цётка:   А я ніпанімаю. (ніпаняць там можна было хіба што "калі ласка" ды "раніцу", і то для гэтага трэба было зусім-зусім, ні разу, ніколі ў жыцьці не хадзіць у школу)
Я:           Ну дык што рабіць будзем? Перакладчыка выклікаць?

(Паўза. У паўзе чульлівы дзядзечка, што стаяў побач і чуў канвэрзацыю, вырашыў, што сытуацыю трэба ратаваць, бо мы ж самі ніяк. падышоў і кажа: "Ну, што там, давайце я..." Дапамагчы хацеў. Для поўнай абсурднасьці (такой мрожэка-гаўлаўскай) яму трэба было яшчэ аддаць чэсьць і бадзёра сказаць "Перакладчыка выклікалі?" :)) Ёсьць усё ж добрыя людзі на сьвеце)

Тут цётка вырашыла рэзка ўсё паняць і выдала мне квіток, удакладніўшы яшчэ раз, ці "двадцать восьмое" я мела на ўвазе, сказаўшы "дваццаць восьмае".

Самая радасная сёньняшняя навіна: У Аляксандраўскім сквэры будуць ЖАБЫ

Настрой хоць паднялі крыху...

Хаця ёсьць падазрэньне, што хлопчык зь лебедзьдзю ў атачэньні жабаў - фуфельная ідэя.

У жніўні падчас пабыўкі ў Браціславе мы натыкнуліся на артыкул у газеце SME.
Тады павесяліла, што ў самім артыкуле згадвалася Bielorusko, Бабруйск і Гомель, а ў подпісе пад фоткай да артыкула - Украіна, Бабруйск і Гомель. "Як заўсёды", - падумала я.

Але сёньня зноў напаролася на гэты артыкул у інэце, паглядзела відэа (якое не змагла тут вывесіць, lebo na to nemám ten správny mozok) і павесялілася яшчэ раз. Нашая дыктарка за гэта сказала, што арыгінал не ў Браціславе, а ў Брусэлі :)))

To máte za to.
Цікава, ці стаяць яшчэ плягіяты.



smatrycenka , я ў шоку, гэты прыдурак напісаў мне мэйл... :(

То Нагавіца, цяпер гэты... Мілан Кундэра ў 1950 годзе "здаў" знаёмца паліцыі.   І той 14 гадоў капаў уран.

Ды не, я не без граха, але ж брыдка неяк.

(Уводнае інфо: паводле маіх назіраньняў, чэхі не ядуць зранку мяса (акрамя сасісак), і нашыя рабоча-сялянскія сьняданкі зь яешнай у шкварках для іх дзікасьць.)

Сцэнка з нагоды:

Я:  -- Slyšel jsi, že BATE remízovalo s Juventusem?
(Ты чуў, што БАТЭ згуляла ў нічыю зь Ювэнтусам?)

М.: -- Jo, no jasně, dali Italům ke snídani катлеты a ty byli na celej den odrovnaný.
(Ну вядома, далі італьянцам на сьняданак катлеты, і гэта іх скасіла на цэлы дзень.)

:))

Прыемна нечакана ўбачыць у фільме знаёмыя мясьціны. Ды нават чакана прыемна. Нядаўна вось не было чаго рабіць надакучыла цяжкая праца, дык глядзела тупое амэрыканскае кіно. Адзін вечар ішоў фільм "Прынц і я - 2". Там нейкая амэрыканка выходзіла замуж за швэдзкага прынца і ўсе не магла ніяк выйсьці. Дык вось, было вельмі прыемна бачыць у Стакгольме чэскі МУС (ці мінабароны, ужо не памятаю) з чэскім жа гербам ля ўваходу (нават не парупіліся зьняць, тупіцы). Цяпер у Швэцыю можна ня ехаць (я ўжо была, чорт!), усё роўна там усё як тут.

Але гэта хоць па ціхаму. Праз пару дзён паказвалі яшчэ адно супэрінтэлектуальнае амэрыканскае кіно (не памятаю назвы), дзе два хлопцы стаялі ля праскага Рудальфінума (а значыць, насупраць нашага факультэта) і крычалі "Мы ў Парыжы, мы ў Парыжы!". Дзіўнае было адчуваньне. 

ЗЫ тут __cobra__  зьбіраецца ў Парыж. Падумай, ці варта Эйфелеву вежу па тэлеку, мусіць, ужо бачыла, а так я табе ў Празе месцы пакажу :))) 

У Браціславе ў сталоўцы я аднойчы пазабавіла кухарак, задаўшы звычайнае пытаньне, з каго (гэтае) мяса на талерцы. Яны пачалі рагатаць у тры галасы, а я толькі пасьля, шляхам грунтоўнага аналізу дайшла да высновы, што славацкае мяса, напэўна, не можа быць з КАГО, а павінна быць з ЧАГО.

Сёньня зранку расказала пра гэтую сцэнку М., і ён пару хвілін, б'ючыся ў сутаргах смеху (гэта ў яго бывае), качаўся па ложку. Спрабуючы ўзнавіць дыханьне і выціраючы сьлёзы, ён выціснуў: Уяўляю, як ты... (удых)... нявінным тонам....(выдых)... з каго гэтае мяса... (новы прыступ).

Гэта я да чаго? Да таго, што ні па-чэску, ні па-славацку на маё вялікае зьдзіўленьне нельга сказаць пра скаціну "ХТО".

Co to je za ovci? Z čeho je to maso? Co se pase na louce?

Матэрыял гэты пакуль што новы, магчыма, знойдуцца выключэньні (хочацца ўсё ж такі верыць :)). Калі вам прыйдуць у галаву прыклады, якія б маглі выправіць гэтую лінгвістычную негуманнасьць, падзяліцеся.

Для таго, каб гадзін 10 ехаць па тэрыторыі Польшчы, не выходзячы зь цягніка, аказваецца трэба мець неслабыя фінансавыя сродкі, а яшчэ лепш купіць дарожныя чэкі (ці мала што, прыдадуцца ў дарозе). І заплаціць за візу, папярэдне пастаяўшы перад амбасадай братняй краіны тры дні ў чарзе (са словаў відавочцаў).

Гэта ўсё вельмі жорстка для маёй далікатнай душы. Таму я ўсё ж такі, здаецца, палячу самалётам. І нават "Белавія" палячу.

Стаю я сёньня на перакрыжаваньні Крапоткіна і Харужай пасьля чарговага сутыкненьня з эўрапейскай гасьціннасьцю (чаму каб трапіць за мяжу, трэба спачатку перажыць вось гэтае хрышчэньне агнём прыніжэньня?), сьлёзы цякуць, людзі глядзяць са спачуваньнем, і нават вады няма дзе купіць.

Паперка над двума ўмураванымі ў сайдынг акенцамі прыёму дакумэнтаў: Граждане, оформляющие .... нешта.... обслуживаются в контейнерах № 1 и 2. Я спытала ў дзядзькі, які вялікадушна пусьціў мяне ўперад і дапамог пазьбегнуць трохдзённага чаканьня ў чарзе дзеля станоўчага адказу на пытаньне, ці патрэбная мне транзытная віза. Ён ня ведаў, дзе гэтыя кантэйнэры. За тры дні так і не зразумеў.
І ніхто не даведаецца дзе яны, таму што кансультацыі па тэлефоне польскае консульства не дае, яно наогул тэлефонам не карыстаецца. І нам-недалюдзям таксама не дазваляе. А каб атрымаць кансультацыю на месцы, трэба доўга і палка прасіць дзядзечку ў чарзе пад крыкі разьюшанага натоўпу.

А ў нацыянальнай бібліятэцы разьдзяляльнікі на паліцах беларускія. Ёсьць там, напрыклад (у адзьдзеле слоўнікаў) ВЯНГЕРСКАЯ МОВА і ПЕРСІЦКАЯ МОВА. Баюся, каб гэта ня быў рэфармаваны правапіс... Ну і клясыка: Slovník slovenského jazyka стаіць за разьдзяляльнікам СЛАВЕНСКАЯ МОВА. А яшчэ ёсьць СЕРБАХАРВАЦКІЯ МОВЫ. Цікава, колькі.
А наогул там файна, у бібліятэцы, ціха і сьветла. І людзей мала. Зусім ня тое, што ў польскім консульстве.

зусім чароўны. Сьледзтва выявіла, што мужыка распрануў, абліў алівай і абваляў у пер'і фэрмэр, у якога той доўгі час сыстэматычна краў садавіну і гародніну.

Паглядзеўшы па тэлеку пра лыжаролеры і саўну (сёньня ў нас нібыта нейкі спартовы дзень), вырашыла пусьціць у сьвет іншую, цікавейшую, і, галоўнае, сьвяжэйшую (харвацкую) навіну:

У лесе ля Омішу быў знойдзены жывы (!) голы мужык, абліты алівай і абсыпаны пер'ем. Умеюць жа людзі весяліцца :)) А мы тут на лыжаролерах... нудоцьце, дальбог!

А ўявіце, голы, ў аліве і пер'і, расьсякае на лыжаролерах

Мне шкада, канешне, што харваты так тупа прайгралі туркам.
Мне ўсё роўна, што маскалі выйгралі ў галяндцаў.

Але яны ўсе дзеці ў параўнаньні са мной, бо Я ЎЧОРА ПАДЛУЧЫЛА СВОЙ КАМПУТАР ДА ІНТЭРНЭТУ ПРАЗ МАБІЛЬНЫ, так і не разабраўшыся, чым браўзэр адрозьніваецца ад драйвэра

Людзі! Дзеці зямлі-маткі маёй!

(каму ўжо набіла аскому маё лінгвістычнае буркатаньне - лепш не чытайце. Мне яно ўжо і самой набіла, але што ж зробіш, такая ўжо я буркатуха)

Колькі ж можна! Чытаючы небеларускамоўныя падручнікі па агульнай славістыцы, параўнальнай славістыцы, уводзінах у славістыку і пад., кожны раз напружана чакаю, калі пачнуцца ілюстрацыйныя прыклады з розных славянскіх моў. І асабліва напружана - беларускія.  Дзякуй Богу, іх ня так шмат.

Але чаму?!!! Чаму заўсёды, калі беларускі прыклад ёсьць, ён як-небудзь перакручаны, скажоны ці наогул узяты зь іншай мовы?
Сёньня чытала артыкул немалавядомага славацкага лінгвіста Габаўшцяка. Нявінны такі артыкул пра агульнае ў славацкай і паўднёваславянскай лексіцы. У яго беларускіх прыкладаў 17! Для дзесяцістаронкавага тэксту нішто сабе. Але зь іх 7(!) памылковых.

Як такое можа быць? Калі чалавек займаецца лексікай, павінна ж быць у яго нейкае да яе шанаваньне. Можна ж у слоўнік зірнуць... Хіба ж цяжка спраўдзіць, што па-беларуску "крыж", а ня "крэст", "ружа", а ня "рожа" і ня "роза", "кажан", а ня "кожан", "жаба", а не "лягушка"... Як можна выкарыстоўваць для падмацаваньня сваіх цьверджаньняў прыклады, якія ня могуць нічога падмацаваць, бо ў іх артаграфічная ці якая яшчэ іншая памылка?

А яшчэ ў гэтым самым артыкуле (у салідным зборніку) пададзенае новае для мяне расейскае слова "гачи" (у тэксьце транслітэраванае як "gači") у значэньні славацкага і беларускага "chmára/хмара".

У бедных няшчасных убогіх абяздоленых македонцаў пад націскам грэкаў, якія блякуюць перамовы з ЭУ, вось-вось сілком адбяруць іхнюю з такой намогай здабытую назву дзяржавы (Рэспубліка Македонія) і зьменяць яе - праўда, відаць, нязначна - на што-небудзь больш разьвітае кшталту Рэспубліка Верхняя Македонія, Рэспубліка Македонія (Скоп'е), Нацыянальная рэспубліка Македонія... Натуральна, псыхалягічна цяжка, але перажыць можна. Усё роўна ўсе гавораць "Македонія". І калі яна афіцыйна стане "Македонія-Скоп'е", нічога па сутнасьці ня зьменіцца, бо карыстацца гэтым у абыходку ніхто ня будзе.

Але ж гэта не апошняя ахвяра, якую македонцы мусяць прынесьці ЭУ. Як яны будуць зжывацца з тым, калі ім і назву мовы памяняюць? Ды й на што яе памяняюць. З аднаго боку баўгары гнуць сваю лінію: дыялект, маўляў, наш і ўсё тут (карані, ізаглосы, бла-бла-бла). А з другога боку грэкі. Ім наогул усё роўна, чый гэта дыялект, галоўнае, каб называўся ён па-іншаму.

Толькі што, разьбіраючы харвацкія матэматычныя тэрміны, натыкнулася на množenik. Пошукі перакладу навялі мяне на нечаканае адкрыцьцё: у ТСБЛМ ёсьць два словы: множнік і множымае. Не, наадварот, множымае і множнік. Бо множымае - гэта "першы з двух перамнажальных лікаў", а множнік - другі.

Скажыце мне, якая розьніца, першы ён ці другі. Хіба 3х2 ня тое ж самае, што 2х3 ?


П.С. Я хадзіла ў беларускамоўную пачатковую школу, проста або ў мяне памяць дрэнная, або ня ведаю што.
П.П.С. І зацаніце: множЫМАЕ !
 

Яшчэ адна гісторыя. Учорашняя. Павучальная.

Як вы вучыце замежныя мовы? У М. ёсьць сябар-сэрб-паліглот. Ён вучыць мовы збольшага ў карчме. Нічога арыгінальнага. А яшчэ ў крамах. Таксама клясыка. А яшчэ ў яго фэнамэнальны моўны слых. Ён геніяльна пераймае фанэтыку і інтанацыі. А самым важным ён лічыць пераняць спосаб, якім носьбіты мовы рэагуюць на рэплікі суразмоўцы. Напрыклад, з кім у размове можна з пытальнай інтанацыяй (і якой інтанацыяй?) сказаць "Ааа?", з кім "Эээ?", а з кім лепш сказаць што-небудзь іншае.

Менавіта такія дробныя назіраньні і мэгаздольнасьці дазваляюць яму прыкідвацца то славакам, то харватам, то расейцам, то палякам. Ня ведаю, як у яго з аўтэнтычнасьцю ў астатніх мовах. Спадабаўся мне адзін яскравы выпадак.

 Ён у Маскве. Дзень адчыненых дзьвярэй у саборах (ці нешта такога кшталту, зь ягоных словаў). Г.зн. для "рускіх" бясплатна, але для чужынцаў-турыстаў - як заўсёды. Твар у яго тыповы паўднёваславянскі. Сцэнка на ўваходзе ў нейкі сабор:

цётачка (вахцёрка-білецёрка?):      - Для иностранцев вход ...... рублей
ён (па-руску скрывіўшы морду):        - ЧЁ?
цётачка:                                                  - А, проходите.

Сёньня благі дзень. Ня толькі ў мяне, як высьветлілася.

Адна цудоўная гісторыя.
М. пайшоў у паліцыю зрабіць запрашэньне на чэрвень маёй траюраднай сястры. На тры тыдні. Але місія аказалася невыканальнай.

Пасьля 2-хгадзіннага стаяньня ў чарзе ён даведаўся ад нейкай там іхняй спэцыяльна інструктаванай мэгеры, што ў яго мала грошай, каб гарантаваць знаходжаньне сястры ў Чэхіі. Таму што, па-першае, трэба мець тысяч дваццаць на выпадак, калі яна захоча паляцець дадому на самалёце, а сваіх грошай  у яе на гэта ня будзе. Дапусьцім, што яна захоча. Але квіток туды-назад каштуе тысяч  дзесяць.

Па-другое, на кожны дзень яе знаходжаньня трэба мець палову нейкага мінімума (тысячы 4 ці нешта такое). Значыць, 21 дзень = 84 тысячы. Гэта як трэба вычварыцца, каб столькі патраціць.

Па-трэцяе, нават калі б у яго было 84 тысячы, іх бы не хапіла, таму што яшчэ працягвае дзейнічаць запрашэньне, якое ён афармляў маёй роднай сястры паўгоду таму. Сястра прыехала ў лютым дзён на дзесяць (і запрашэньне было на 10 дзён з паўгадовым тэрмінам дзейнасьці), зарэгістравалася як законапаслухмяная неграмадзянка ў іхняй жа канторы. Але яны пра гэта чамусьці нічога ня ведаюць і ня маюць уяўленьня, прыязджала яна ці не, з'ехала ці не. Таму што ў іх няма яе "прувадкі". Зрэшты, гэтай "прувадкі" ў іх і ня можа быць, таму што яна здаецца пры перасячэньні мяжы памежнікам. Але гэта няважна. Няма "прувадкі" - няма доказу. Значыць, ня можа М. мець на ўтрыманьні адначасова дзьвюх баб за 84 тысячы. Таму што калі б яны захацелі раптам ягоным коштам зьлётаць на самалёце на паўднёвы полюс, гэтага ня хопіць. Трэба 160.

Я на мяжы нэрвовага зрыву. Гэта ж такая звычайная рэч. Прыйсьці туды, пачакаць сваёй чаргі n-ную колькасьць гадзін, пабіцца галавой аб сьцяну і пайсьці дадому.

Я таксама думаю, што   позорно, ничего не знача,
                                               быть притчей на устах у всех.

Вось пішуць, нібыта ў чацьвер на нашым факу з чацьвертага паверху скочыў нейкі хлопец і забіўся. Усё сумна. Займальна вось што:

 "Podle mluvčí pražské policie Evy Miklíkové šlo o slovensky hovořícího muže"

(Паводле прэсавай сакратаркі праскай паліцыі Эвы Міклікавай гаворка ідзе пра "славацкагаворачага" мужчыну) - пардон за форму, але менавіта гэта важна.

Цікава, як паліцыя, якая прыехала пасьля таго, як ён ужо памёр, магла даведацца, на якой мове ён размаўляў. Ясна, што для іх гэта тое ж самае, што "славак" (у яго, можа, дакумэнты з сабой былі), але ўсё адно гучыць як блюзьнерства. Дый яшчэ і дзеепрыметнік цяперашняга часу... бррр